Kosten

Met dank aan een oprisping van de Nederlandse Bank (DNB) is de pensioendiscussie weer helemaal actueel. Volgens de DNB moeten 14 pensioenfondsen de huidige pensioenuitkeringen verlagen om aan de eisen van de dekkingsgraad van DNB te kunnen voldoen.
De commotie is zo groot dat gisteren de Tweede Kamer zelfs van zomerreces terugkwam om te debatteren hoe dit te voorkomen.
Er wordt hardop nagedacht over de vraag hoe de verantwoordelijke bestuursleden van die fondsen aansprakelijk gesteld kunnen worden, of hoe de schade te verhalen op de toezichthoudende accountants omdat zij accepteerden dat de beleggingsportefeuilles een veel te hoge waardering hadden. Volgens APG-topman Dick Sluimers is het probleem van de dekkingsgraad slechts een administratief probleem. DNB dwingt namelijk af de dekkingsgraad op basis van de actuele rente te berekenen en nu de rente zo extreem laag is zakt de dekkingsgraad onder het door de Nederlandsche Bank vastgestelde minimumniveau.
Niemand hoor ik over de kosten die aan pensioengerechtigden worden doorberekend voor het beheer van ‘onze’ pensioenpot. Waarom? Omdat de kostenstructuur van pensioenfondsen door alle betrokkenen omzichtig buiten de discussie wordt gehouden en omdat noch DNB, noch de politiek hier controle op uitvoert, noch enige normen stelt. Onterecht dus.
Ik ben een van de vele Nederlanders die een pensioen heeft bij een pensioenverzekeraar; in mijn geval Nationale Nederlanden. Hoezo dekkingsgraad? Nationale Nederlanden geeft geen enkele garantie op eindsom of uitkeringsniveau, alleen dat zij in totaal 6% kosten in rekening brengt op elke ingelegde euro en en dat ze elk jaar 4,5% beheerskosten doorberekent op mijn reeds opgebouwde pensioenkapitaal. In concreto betekent dit dat ik na 25 jaar, slechts 70% van mijn ingelegde geld als kapitaal voor mijn pensioen heb opgebouwd; 30% is opgegaan aan kosten voor een tussenpersoon, aan administratieve chaos binnen Nationale Nederlander en aan die veel te hoge bonussen van de ING-top.
Hoog tijd nu eens echt kritisch te kijken naar de kosten van de pensioenbeheerders zelf, in plaats van simpel steeds de rekening neer te leggen bij de premiebetalers en de pensioentrekkers.